سوره "فرقان"با این آیه آغاز می شود.

سرچشمه خیر و برکت بسیار است کسی که فرقان را بر بنده خود نازل نمود، تا بیم دهنده جهانیان باشد.
در اینجا از قرآن به نام فرقان یاد شده است. فرقان به معنی فارق و جدا کننده است. قرآن کریم از آن رو فرقان نامیده شده که در حقیقت جدا کننده حق از باطل است. کسی که جانش با نور فرقان روشن است، در جهانی که حق و باطل به هم آمیخته است، و باطل را لباس حق پوشانده، به جای حق معرفی می کنند، می تواند آن دو را از هم تشخیص دهد. پس فریب ظواهر و نیرنگ بازان را نمی خورد و در دام شیطان و شیطان صفتان نمی افتد. در این سوره مکی طعنه ها و اعتراصات ناروای کفار به قرآن و پیامبر اکرم (ص) مطرح می شود. مانند آن که می گفتند:
1. این قرآن را از خود بافته و به خدا نسبت داده و دیگرانی او را در این کار کمک کردند.
2. این همان افسانه های پیشینیان است که برخی صبح و شام بر وی می خوانند و او آن ها را حفظ کرده، به عنوان کلام خدا بر مردم می خواند.
3. این چه پیامبری است که غذا می خورد و در بازار راه می رود! چرا فرشته ای با او نیست تا با هم مردم را بیم دهند؟ چرا گنجی به او داده نشده و یا باغی ندارد که از آن بخورد؟ او مردی سحر شده است!

                                                      منبع: گلستان سوره ها، نوشته محمد حسین جعفری